روزمرگی های خانم توت فرنگی
دیشب قبل ازینکه بخوابیم,کولر اتاقو روشن کردم.موقع خواب داشتم به این فکر می کردم که زندگیم مثل کولر شده.
پر از پوشال!بزرگ ولی خالی!کولرارو بلند کردید؟اونا خیلی سنگینن.فکر کنم بخاطر اینکه غم های زیادی توی خودشون نگه می دارند.تا زمانی که ما نخوایم اونا نمی تونن گریه کنن!مجبورن خودشونو نگه دارن.کولرا همشون پر بغضن!
اونا همیشه زیر باد و بارونو برف و سختی می مونند.بزرگ,پر اُبُهت,قوی.همیشه نمی تونن گریه کنن و وقتی گریه کنن همرو توی خودشون میریزن درحالیکه همه خوشحالنو دلشون خنک میشه...
درست مثل زندگی من,درست مثل زندگی خیلی از ماها...
یروز یکی از دوستام بهم گفت تاحالا شده تو عصبانی و ناراحت باشی؟اصلا تاحالا گریه کردی؟(البته خیلیا این جملرو بهم گفتن)اگه امروز این سوالو می پرسید می گفتم آره اما مثل کولر,تو از وجود من فقط خنکیشو حس کردی!
برچسب: 365,360 camera,360 area code,360,360 video,365 mail,361 area code,360 chicago,36 weeks pregnant,360 waves,
نویسنده: ستایش طباطبایی